Meble kuchenne

Każde miasto powinno się starać o swój wizerunek i stać się Europejska Stolica Kultury. Wiem że to nie będzie wszędzie możliwe ale te największa miasta powinny chociaż spróbować. Wszystkie wydarzenia w Europejskich Stolicach Kultury w 60 procentach finansuje Unia Europejska. A to jest ogromny atut i zastrzyk finansowy dla miasta.

Europejska Stolica Kultury europejskie miasto wybrane przez Unię Europejską, które w ciągu jednego roku może zaprezentować życie kulturalne miasta, całego regionu i państwa.
W większości przypadków miasta starają się wykorzystać tę okazję i związane z nią fundusze na rozwinięcie swojej oferty kulturalnej, tak by mogły przyciągnąć międzynarodową publiczność. Tytuł oznacza ogromny prestiż, a w dłuższej perspektywie znaczny wzrost turystyki i lepszą promocję. Wybrany ośrodek przez 12 miesięcy przedstawia swoje dziedzictwo historyczne. Miasta i regiony organizują specjalnie na tą okazję koncerty, festiwale, pokazy, konferencje i inne działania reklamujące miasto i region.

Jak to się zaczęło!
Idea, by użyć kultury do głębszego zintegrowania Europejczyków, zrodziła się 13 maja 1985 podczas spotkania Rady Europejskiej. Przedstawiła ją grecka minister kultury Melina Mercouri.
Inicjatywa Europejskich Miast Kultury szybko się przyjęła w Europie. Pierwszym Europejskim Maistem Kultury były greckie Ateny. Podobna inicjatywa pojawiła się też w Ameryce.
W 1999 jej nazwę zmieniono na Europejskie Stolice Kultury, wprowadzono też zmiany procedury wyboru miast-organizatorów, które obowiązują od 2005. Co roku wytypowane są dwa państwa z Unii Europejskiej, z których chętne miasta na 9 lat wcześniej składają swoje kandydatury. Spośród zgłoszonych miast Unia Europejska wybiera po jednym z obu państw.

Polska będzie mogła wybrać Europejską Stolicę Kultury w 2016 roku.

Tytuł Europejskie Stolice Kultury (od 2005)
2005: Cork (Irlandia)
2006: Patras (Grecja)
2007: Luksemburg (Luksemburg), Sybin (Rumunia)
2008: Liverpool (Wielka Brytania), Stavanger (Norwegia)
2009: Wilno (Litwa), Linz (Austria)
2010: Essen (Niemcy), Pecz (Węgry), Stambuł (Turcja)
2011: Turku (Finlandia), Tallinn (Estonia)
2012 - kandydaci: Guimarães (Portugalia), Słowenia (decyzja jeszcze nie zapadła)
2016 - kandydaci: Toruń, Gdańsk, Łódź, Poznań, Lublin - (jedno z pięciu chętnych miast Polski) oraz jedno z miast Hiszpanii (decyzja jeszcze nie zapadła)

Do tej pory tylko jedno polskie miasto zostało wyróżnione tym tytułem. Był to Kraków w roku 2000. Rok 2000, zwany rokiem milenijnym, traktowany był przez Unię Europejską wyjątkowo, jako podkreślenie trwałego dziedzictwa i wkładu miast europejskich w osiągnięcia kultury i cywilizacji światowej.

Instrukcja BHP jest jednym z najważniejszych elementów systemu bezpieczeństwa i higieny pracy w każdym zakładzie. Brak tego ważnego elementu wymaganego przez prawo pracy i przepisy bhp jest karalne.
W przypadku, gdy instrukcja reguluje najistotniejsze z punktu widzenia bezpieczeństwa pracy zagadnienia (procedury, czynności) oraz sytuacje, kiedy przy ich wykonywaniu mają miejsce zdarzenia urazowe (wypadki), zapoznanie z przepisami i zasadami BHP w niej zawartymi pracownik ma obowiązek potwierdzić własnoręcznym podpisem (art.237 Kodeksu Pracy).
Złożenie podpisu wymusza na pracowniku ponoszenie odpowiedzialności i zachowania większej ostrożności, tym bardziej że taka wielostronicowa instrukcja zazwyczaj nie będzie wywieszana na stanowisku pracy.
Wprowadzanie z zakładzie pracy instrukcji BHP jest prawnym obowiązkiem, wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r.Instrukcje BHP powinny odpowiednio określać zarówno czynności do wykonania przed rozpoczęciem danej pracy, a także zasady i sposoby bezpiecznego jej wykonywania, jak również czynności do wykonania po zakończeniu tej pracy oraz zasady postępowania w zasadach awaryjnych, stwarzających zagrożenie życia lub zdrowia pracowników (paragraf 41 ust. 2 rozpbhp). Zobacz zbiór instrukcji BHP. Wszystkie instrukcje BHP są gotowe do wydrukowania i powieszenia na stanowisku pracy.

Pracodawca zatrudniający co najmniej 20 pracowników w zakładzie pracy nieobjętym zakładowym ani ponadzakładowym układem zbiorowym pracy, ma obowiązek wprowadzić w swojej firmie regulamin wynagrodzeń. Dla ważności tego regulaminu i zawartych w nim zapisów znaczenie ma zarówno dochowanie procedury jego wprowadzania, jak i przestrzeganie powszechnie obowiązujących zasad dotyczących jego treści.
Co zrobić gdy Regulamin wynagradzania Inspektor PIP podczas ostatniej kontroli stwierdził, że w regulaminie wynagradzania nie ma ujętych stawek wynagrodzenia dla poszczególnych stanowisk (np. kierownik – stawka 2000zł brutto itp.). Inny inspektor natomiast twierdzi, że takie wyszczególnianie stawek dla poszczególnych stanowisk jest nieobowiązkowe. Jak to właściwie jest. Czy należy zgodnie z prawem ująć wszystkie stanowiska i wysokość wynagrodzeń dla nich, czy nie ma takiego obowiązku?
Regulamin wynagradzania powinien odpowiadać stosowanej strukturze stanowisk pracy u danego pracodawcy.

Regulamin wynagradzania musi zatem przyporządkowywać każdemu stosowanemu stanowisku określone wynagrodzenie.

Formuła określenia tego wynagrodzenia może być różna ale musi być, inaczej regulamin wynagradzania nie jest kompletny.

Dotyczy to odpowiednio każdego innego świadczenia ze stosunku pracy, które pracodawca przewiduje dla pracowników.

Oznacza to, że jeżeli np. jest przewidziana premia, to winny być określone warunki ustalające kryteria, na podstawie których ta premia przysługuje.
WAŻNE!
Zliczając pracowników w celu ustalenia obowiązku tworzenia regulaminu, uwzględniamy osoby, a nie poszczególne części etatów.

Przeliczanie na pełne etaty jest stosowane jedynie przy ustalaniu obowiązku tworzenia zakładowego funduszu świadczeń socjalnych.