Technologia Wimax (Worldwide Interoperability for Microwave Access) jest to technologia umożliwiająca dostęp do Internetu korzystając z radiowego łącza internetowego. Technologia opiera się na dwóch standardach: IEEE 802.16 i ETSI HiperaMAN, które gwarantują współpracę między urządzeniami różnych firm.
Przepustowość łączy tej technologii określana jest na około 75 Mb/s, co oznacza możliwość skutecznej konkurencji z przewodowym Internetem. Jednak przy dzisiejszym stanie infrastruktury oraz dostępnym urządzeniom średnia przepustowość łączy przy wykorzystaniu tej technologii nie przekracza 2 Mb/s. Tak niska szybkość to efekt kilku czynników. Ażeby móc osiągnąć najlepszą szybkość odległość między stacja nadawczą a anteną nie może być większa niż 10 km. W rzeczywistości, przez słabą sieć nadajników wynik ten nie może być spełniony. Aczkolwiek możliwa odległość między anteną nadawczą oraz odbiornikiem gwarantującą niezawodne działanie to pięćdziesiąt kilometrów. Aczkolwiek realna odległość ta jest dużo mniejsza, a wszystko przez przeszkody stojące na drodze sygnału z nadajnika do anteny odbiorczej. Każdy biurowiec, krzak, góra znajdująca się między stacją nadawczą a anteną odbiorczą zakłóca sygnał a co za tym idzie uniemożliwia wysoką jakość usługi.
Technologia Wimax jest stosowana głównie tam, gdzie nie ma łączy do Internetu przy użyciu tradycyjnych łączy przewodowych. Może także służyć do utworzenia MAN - miejskich sieci komputerowych.