Niedawno skończyłam dwadzieścia pięć lat, co nastroiło mnie do refleksji… Ile to już razy obchodziłam mój najważniejszy dzień… Od kilku lat urodzinowym upominkiem są książki, biżuteria, ubrania, ale z urodzinami tak do 12 roku życia nierozerwalnie kojarzą mi się zabawki. Nie były one takie kolorowe i wymyślne jak dostępne teraz, ale zawsze wyczekiwane i wymarzone.
W latach mojego dzieciństwa lalki Barbie czy puchate maskotki to był unikat z Baltony na jaki nie każdy rodzic mógł sobie pozwolić, więc zazwyczaj dostawałam zabawki drewniane. I wcale nie czułam, że prezent w postaci drewnianych układanek jest mniej wartościowy niż dzisiejsze japońskie wypasione zabawki. Zupełnie odwrotnie - zabawki z drewna miały swój ukryty urok, który zaskakuje mnie nadal.
Szczególnie ciepło wspominam zabawki od cioci Eli z Warszawy , gdzie dostęp do zabawek był łatwiejszy niż w mojej mieścinie, dlatego warszawskie zabawki dla dzieci za każdym razem były wielką radością. Chyba na ósme urodziny (czy też na I Komunię? )dostałam ogromny worek klocków. Choć z drewna, miały piękne barwy i różne kształty. Dzięki nim mama z tatą mieli ode mnie spokój przez ładnych parę miesięcy, bo ciągle tylko tworzyłam coraz wymyślniejsze budowle z moich cudownych klocków.
Niestety, a może stety, potem przyszła gwiazdka i pod choinką znalazłam nowe zabawki, przez które drewniane klocki odeszły w przeszłość, zastąpione przez bobasa z wózkiem i mnóstwem dodatków. Drewniane klocki skończyły karierę w pudełku na strychu, a ich miejsce zajęła ulubiona - aż do moich kolejnych urodzin - lalka Marysia.