Książka - dokument piśmienniczy myśli ludzkiej, raczej obszerny, w postaci publikacji wielostronicowej o określonej liczbie stron, o charakterze trwałym. Słowo o bardzo wielu różnych znaczeniach. Dzisiejsza postać książki wywodzi się od kodeksu, czyli kartek połączonych grzbietem, które wraz z rozwojem pergaminu zastąpiły poprzednią formę dokumentu piśmienniczego-zwój.
Za książkę uważa się:
* wydawnictwo zwarte - przeciwieństwo gazety, może to być duży utwór literacki, zbiór mniejszych utworów, leksykon, podręcznik, poradnik, praca naukowa, dokument lub zbiór dokumentów, album, atlas itp.
* wydawnictwo dziełowe - przeciwieństwo akcydensu
* utwór prozatorski, synonim powieści - utwór obszerniejszy niż opowiadanie, nowela czy esej
* zbiór mniejszych utworów prozatorskich, o określonej myśli przewodniej i wspólnej kompozycji, powiązanych w całość redakcyjną, także zbiór myśli, zapisków, przemyśleń, artykułów
* w terminologii bibliotekarskiej:
* publikację powyżej 48 stron - publikacja mniejsza określana jest wtedy jako broszura
* każdą pozycję biblioteczną w oprawie twardej - także np. nuty,komiksy mapy, oprawione zszywki czasopism itp.
Książki rękopiśmienne w starożytności i średniowieczu, i drukowane do końca XVIII w. wykonywane były ręcznie, z zastosowaniem technik rzemieślniczych. Każdy egzemplarz miał bezpośredni kontakt z mistrzem, który z właściwą dawnym rzemieślnikom starannością nadawał mu ostateczny kształt, dbając zarówno o staranne technicznie wykończenie jak i stronę estetyczną, przez odpowiedni dobór materiałów, zdobień, tłoczeń, ilustracji czy okuć. Piękno dawnych rękopisów czy staroduków do dziś urzeka, bogactwem albo przeciwnie prostotą. Indywidualne podejście do każdego egzemplarza i tradycyjne techniki doprowadzone przez cechowy system szkolenia do perfekcji wpływały na piękny i spójny stylistycznie wygląd, dopracowany w najdobniejszych szczegółach począwszy od wykonania papieru, składu drukarskiego lub ręcznie pisanego tekstu, szycia bloku książki.
zgadnij czyj to fragment?
My ludzie umieramy na samą myśl o miłościach, które przepadły na zawsze, o chwilach które mogłyby być piękne, a nie były, o skarbach, które mogłyby być odkryte, ale pozostały na zawsze niewidoczne pod piaskami. Obawiamy się sięgać po swoje największe marzenia, ponieważ wydaje nam się, że nie jesteśmy ich godni, lub że nigdy nam się to nie uda.
lub ten:
Książki to jedyne miejsce, gdzie istnieje współczucie, pociecha, szczęście…i miłość. Książki kochają każdego, kto je otwiera, dając mu poczucie bezpieczeństwa i przyjaźń, niczego w zamian nie żądając. Książki nigdy nie odchodzą, nawet wtedy, gdy się źle traktuje. Słowa są nieśmiertelne…chyba że ktoś je spali.
mam nadzieję,że pytanie nie jest trudne i znajdzie się niebawem ktoś kto odpowie prawidłowo na tą zagadkę. jakieś super tanie czytanie będzie nagrodą dla pierwszej osoby która podeśle mi rozwiązanie
Osoba prowadząca antykwariat to antykwariusz - jego główne zajęcia to skup, wycena i sprzedaż staroci.
Szczególną odmianą antykwariusza jest Bukinista (z fr. bouquiniste) - uliczny antykwariusz, mający w sprzedaży stare i używane książki.
Nazwa początkowo odnosiła się głównie do paryskich antykwariuszy handlujących w stoiskach nad Sekwaną.
Bukinistami nazywano też potocznie w Polsce sprzedawców nowych woluminów - rozkwit tej formy handlowania książkami w Polsce nastąpił w latach 80. XX wieku, gdy starano się nadrobić luki na księgarskim rynku i publikowano setki tytułów niedostępnych wcześniej w oficjalnym obiegu, sprzedawanych ze straganów i na placach targowych.
Z czasem ta forma handlu praktycznie zanikła, ustępując miejsca księgarniom (dla nowych książek) i antykwariatom (dla używanych książek).
Obecnie prawdopodobnie największe stałe miejsca handlu bukinistów w Polsce znajdują się na (dworcach|ulicach) Warszawy Zachodniej, Krakowa, Wrocławia czy w Gdyni
Antykwariat (od łac. nazwy antiquarius to osoba zajmująca się starymi rzeczami)
* w moim rozumieniu to firma zajmująca się handlem starymi rzeczami, lub też mającymi wartość historyczną, estetyczną, materialną
* sklep oferujący antyki [zabytkowy przedmiot sztuki dawnej bądź książki (raczej używane)]. Do przedmiotów tych należeć mogą: książki, obrazy, rzeźby, meble, stare pocztówki, ryciny, nuty, grafiki, rękopisy, wyroby artystyczne, numizmaty, komiksy, płyty analogowe lub inne itp.