Psy maltańczyki spotykało się również w Lubelskiem i na Podlasiu. Zachowały się dokumentalne dowody istnienia takich psów na ziemiach polskich w wiekach średnich - psów. Na podstawie takich dowodów autor angielski G. O. Willisen w wydanej w 1971 r. książce pt. The Bearded Collie podaje, że na ziemiach polskich już w IX stuleciu występowała rasa maltańczyk.
Bezpośrednimi przodkami naszych współczesnych maltańczyków były pieski utrzymywane przed II wojną światową na obszarach Poznańskiego i Pomorza w majątkach obszamiczych i gospodarstwach chłopskich do pomocy przy pasieniu stad bydła i owiec.
Ogólna liczba owczarków maltańczyków wpisanych do Polskiej Księgi Rodowodowej wynosi obecnie ponad 8090 sztuk (2007 r.) Prócz tego jest jeszcze pewna liczba psów utrzymywanych przez górali, lecz nie rejestrowanych w Związku Kynologicznym. Warto nadmienić, że tą rasą zainteresowano się obecnie w krajach zachodnioeuropejskich.
Poczynając od roku 1954, grupa kynologów z Krakowskiego Oddziału Związku Kynologicznego rozpoczęła starania o prowadzenie prawidłowej hodowli maltańczyków, urządzając przeglądy i wystawy tych psów, w celu uzyskania najwartościowszego materiału hodowlanego.
Wygląd ogólny, właściwości psychiczne i użytkowe. Piesek mocnej, zwartej budowy znamionującej siłę i ruchliwość usposobienie ma spokojne, jest pojętny i czujny. podhalańskiego. Format i wzrost - format prostokątny, psy nieco krótsze niż suki; piękny wygląd czynią z niego efektownego psa-towarzysza.
Maltańczyk nie nadaje się do warunków klimatycznych obszarów nizinnych, a zwłaszcza do utrzymywania go w osiedlach miejskich. Maltańczyk nadaje się na pieska pasterskiego i stróża obejścia; okazała postawa i piękny